Aurel Stoica: "Nie jestem świadkiem historii" - powiedziała mi w sekrecie

„Nie jestem świadkiem historii, jestem świadkiem nieszczęścia” – te słowa Marty Moldovan-Cywińskiej oddają poczucie straty związane z zanikaniem filologii romańskiej i malejącym znaczeniem języka francuskiego w Polsce.

Przez dziesięciolecia francuski był językiem kultury, dyplomacji i elit intelektualnych, a jego znajomość otwierała dostęp do bogatego dziedzictwa literackiego i filozoficznego. Dziś coraz mniej studentów wybiera filologię romańską, ponieważ rynek pracy premiuje przede wszystkim język angielski. W rezultacie wiele uczelni ogranicza liczbę miejsc lub zamyka kierunki związane z językiem francuskim.

Zjawisko to można postrzegać jako zubożenie różnorodności językowej i kulturowej. Tym bardziej rzuca się ono w oczy, że w wielu krajach europejskich, takich jak Francja, Belgia, Szwajcaria czy Kanada, język francuski nadal odgrywa istotną rolę społeczną, edukacyjną i gospodarczą. We frankofońskim świecie pozostaje on narzędziem komunikacji milionów ludzi i ważnym językiem organizacji międzynarodowych.

Malejące zainteresowanie jego nauką w Polsce nie wynika więc z utraty globalnego znaczenia francuskiego, lecz raczej ze zmian lokalnych priorytetów edukacyjnych i zawodowych. Dla wielu romanistów jest to nie tylko statystyczny spadek liczby studentów, ale także utrata pewnej tradycji humanistycznej. Dlatego można odczuwać, że nie jest się świadkiem zwykłej zmiany historycznej, lecz świadkiem nieszczęścia polegającego na stopniowym zanikaniu ważnej części europejskiego dziedzictwa kulturowego.

Aurel Stoica

(wiem, wiem, powinno być po rumuńsku)

Photo: Pixabay