Edward Linde-Lubaszenko (1939-2026)

Urodził się 23 sierpnia 1939 roku w Białymstoku. Jego matka, Emilia Roszkikowska, urodzona w Rosji, pomagała starszej siostrze w prowadzeniu sklepu kolonialnego. Ojciec, Julian Linde, Niemiec pochodzenia szwedzkiego, opuścił Białystok w 1939 roku po zajęciu miasta przez ZSRR. Był spokrewniony z Janem Roszkowskim, późniejszym burmistrzem Prudnika.

W 1941 roku wraz z matką wyjechał do Archangielska, korzystając z pomocy radzieckiego kapitana Mikołaja Lubaszenki. W połowie 1943 roku jego matka rozpoczęła pracę jako kancelistka w I Dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Swojego biologicznego ojca poznał dopiero w dorosłym życiu, spotykając się z nim w 1957 roku. Ojciec zmarł w 1969 roku, a w 1991 artysta zdecydował się dodać do nazwiska człon Linde.

Ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Prusa we Wrocławiu, gdzie wyróżniał się zdolnościami artystycznymi. Interesował się różnymi zawodami, m.in. marynarza, lotnika oraz boksera. Po maturze rozpoczął studia na Akademii Medycznej we Wrocławiu.

Zrezygnował z kariery lekarza na rzecz działalności w studenckim Teatrze Kalambur. Na początku lat 60. zdobywał nagrody w ogólnopolskich konkursach recytatorskich i piosenkarskich. W 1963 zdał aktorski egzamin eksternistyczny, a w 1977 ukończył reżyserię dramatu w krakowskiej PWST.

Zadebiutował na ekranie w 1966 roku rolą dziennikarza w filmie Ktokolwiek wie... Kazimierza Kutza.
Ogólnopolską rozpoznawalność przyniosła mu rola doktora Romana Bognara w serialu Układ krążenia (1977–1978).

Przełom w jego karierze teatralnej nastąpił we Wrocławskim Teatrze Współczesnym, gdzie zagrał główne role w spektaklach Jerzego Jarockiego.
W latach 1973–2004 był aktorem Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. W 1989 roku otrzymał nagrodę „Trybuny Ludu” za wybitne kreacje sceniczne i filmowe oraz działalność pedagogiczną i społeczną.

Opr. MMC