Aćim Medović (Аћим Медовић) 1815 - 1893

Aćim Medović (serb. Аћим Медовић, 1815 - 1893)– serbski lekarz polskiego pochodzenia, profesor medycyny sądowej, autor pierwszego podręcznika medycyny sądowej w języku serbskim (1865). Studiował medycynę na Uniwersytecie Wiedeńskim, tytuł doktora medycyny otrzymał 26 października 1841 po przedstawieniu dysertacji dotyczącej złamań obojczyka, przygotowanej z pomocą Ludwika Bierkowskiego. W 1842 opuścił Wiedeń i wyjechał do Serbii, gdzie rozpoczął praktykę lekarską w Belgradzie. Ożenił się z Serbką i pozostał w Belgradzie do śmierci. Został pierwszym profesorem medycyny sądowej w Serbii. W 1865 roku napisał pierwszy podręcznik medycyny sądowej w języku serbskim. W dziele tym poświęcił rozdział chorobom psychicznym, co czyni z niego pioniera także serbskiej psychiatrii.

Członek korespondent Društva srpske slovesnosti od 1847, członek honorowy Serbskiego Towarzystwa Naukowego od 15 listopada 1892 (członek zwykły od 29 lipca 1864członek honorowy Królewskiej Serbskiej Akademii Nauk.

Był delegatem Serbii na III Międzynarodowy Kongres Medyczny w 1873 roku w Wiedniu; jego wystąpienie dotyczyło ospy zawleczonej do Serbii z Turcji, i przymusowych szczepień.